Po powrotne zmagania z pisaniem

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Moje pisarskie mięśnie potrzebują rozruchu. Mam wrażenie, że każde zdanie jest słabe, a słowa nie chcą ze mną współpracować. Odzwyczaiłam się. Nie wiem jak to sensownie robić. Nawet się boję otworzyć zeszyt i pisać tam bez ładu i składu, bo brak mi słów, bo nie potrafię przelać myśli na papier. Czytaj dalej

Reklamy

Zaczynam od nowa. Dubel 1024.

IMG_8334

Wrzesień. Ponad połowa roku za nami. Nie wiem kiedy to się stało. Nie były to łatwe miesiące. Choroba teścia, która się ciągnie, reorganizacja w pracy i związana z tym niepewność, niepisanie wywołane tym wszystkim. Rok zaczęłam z przytupem i wielkimi planami, a jest jak jest, nie najlepiej. Nie jestem tam gdzie chciałam być i musiałam się w tym odnaleźć. Nie jest łatwo, ciągle szukam nowej drogi, nowego miejsca na wszystko to, co chcę robić. Czytaj dalej

Powroty


Siedzę na lotnisku w Warszawie. W torbie cztery nowe książki zalecone przez  Ewę Madeyską, moją nauczycielkę pisania. Popijam herbatę i cieszę się energią, która przepływa przez moją głowę. Mimo zmęczenia,  niedoboru  snu i  nadmiaru wina w organiźmie czuję się świetnie.

Nie mogę się doczekać powrotu do domu, gdzie podzielę się moją radością z A. Spełnianie marzeń, robienie czegoś dla siebie, walka o to czego naprawdę się chce, to najlepsze źródła pozytywnej energii.

Czuję, że to jest moje prawdziwe ja. Nie muszę już szukać, jestem, znalazłam, wróciłam.